Powiem szczerze że wiara jest mi potrzebna ale nie wiara(Jako religia)
tylko wiara jako mądrość życiowa. Pokładam swoje siły w Bogu ale tylko dlatego że ja w to wierzę czy ludzie bez wiary w Boga mogą do czegoś dojść. Jasne że tak bo wierzą w coś innego.

To według mnie jest miarą sukcesu i to że moje niepowodzenia są zależne tylko ode mnie to ja sam jestem nim winien i muszę je naprawić żeby znów rozwinąć żagle i płynąć dalej.

No właśnie – ale inne się „rozwijają”… Jeżeli ten „młody” człowiek, dzieki temu, że prowadzi swojego bloga, rozwija sie, nabywa wiedzę, dzieli się swoimi lub kogos innego doświadczeniami (mniej lub bardziej trafnymi), to jestem jak najbardziej za. W końcu i tak wyróżnia sie spośród masy młodzieży, która nic nie robi, bawi się i nie myśli o przyszłosci wcale.

Inną sprawą jest, kto to czyta i czy w to wierzy. Jednak mimo wszystko kibicuję takim osóbkom, szczególnie dzielącym sie swoimi celami/marzeniami (może i śmiesznymi) i opisującymi swoje działania w tym kierunku. Daje im większe szanse na sukces (w ich rozumieniu), niż pozostałej młodzieży nic nie robiącej. Od razu też wyjaśniam-nie myślę, iż każdy prowadzący bloga wyrośnie na milionera

A to, że nie czytam ich bloga, czy rzucam tylko okiem od czasu do czasu, to już mój wybór
Krzysztofie-wpis szczery i bardzo trafny!

Bardzo się cieszę, że zwróciliście uwagę na Kamila Cybulskiego, dało mi to możliwość wyjaśnienia, że to nie o nim myślałem pisząc tego posta. Chociaż patrząc teraz na jego treść, można by tak pomyśleć… interesujące, dlaczego(?)

Artykuł zwraca uwagę na powstające „jak grzyby po deszczu” blogi o sukcesie… …

Pozdrowienia i zapraszam do siebie…

Turek :
Moim zdaniem blogi o sukcesie w większości opierają się na przeczytaniu jakiejś książki inspirującej i streszczeniu jej. Natomiast mało jest ciekawych, samodzielnych i kreatywnych blogów, które by coś nowego wnosiły do tej tematyki.

Masz racje, niestety mało jest blogów (o tematyce okołosukcesowej), które stanowią jakąś wartość. A nawet te, które są mają swój lepszy i gorszy czas. Myśle tu na przykład o blogu http://www.stevepavlina.com/blog/, który wręcz uwielbiałem kilka lat temu, a teraz jakoś mnie mniej ciekawi. Jednak fakt jest faktem; wartościowe blogi istnieją, lecz w bardzo niewielkiej ilości.
BTW ostatnio zaczytuję sie w blogu Alexa http://alexba.eu/ Bardzo „na poziomie” – wkrótce napisze o nim więcej.

Jerzy :
Dzieciakami piszącymi o “robieniu milionów” bym się nie przejmował. Oni zazdroszczą innym sukcesu i za wszelką chcą dorównać najlepszym. Ja traktuję takich jako “uczących się” sukcesu.

Nie widzę nic złego w samym „uczeniu się sukcesu”, czytaniu na ten temat, pochłanianiu wręcz wiedzy i doświadczenia innych… Niestety „otoczka samorozwoju” sprowadza się do wszyscy-mają-bloga-mam-i-ja. A na tym blogu treści 1. nie poparte własnym doświadczeniem, 2. często nie powstałe na własnych przemyśleniach, 3. często nawet nieadekwatne do własnej sytuacji społecznej/majątkowej/rodzinnej/itp.

Jerzy :
Bieganie moim zdaniem nie ma nic wspólnego z sukcesem. Ot – ktoś lubi to biega. Nie lubi to nie biega. Raczej akcent leży gdzie indziej – pomysł(dobry), planowanie i DZIAŁANIE.

Tu również się zgodzę, ale po części tym razem. Bieganie jak najbardziej może mieć wiele wspólnego z sukcesem… i to nie tylko wybierając karierę lekkoatlety. Bieganie niesie ze sobą wiele korzyści, których zyskanie może być postrzegane jako sukces (np. lepsze zdrowie), lecz to też nie jest to co z punktu widzenia „sukcesu” i samorozwoju jest najważniejsze. Bieganie jest po prostu jedną z najczęściej wybieranych dyscyplin, w których trzeba się przełamać, dać coś z siebie, wygrać z własnymi przyzwyczajeniami, nawykami, często nałogami. waltharius napisał wyżej, że bieganie męczy… właśnie! Łatwo jest siąść przed telewizorem, łatwo jest leniuchować, łatwo jest… nie biegać. Ale kiedy ktoś podejmie decyzje, że chce biegać i odstawi nawyki (przeważnie złe) na korzyść nowego – biegania, przebrnie przez pierwsze (naprawdę) ciężkie dni i wreszcie za 30, 60 czy 100tnym razem uświadomi sobie, że udało mu się zrobić coś co innych „męczy”, co dla innych „jest do bani”, w czym inni by nie wytrwali… to zyskuje pewien wzorzec w psychice. Ten wzorzec jest wykorzystywany w każdej innej sytuacji, kiedy inni mówią, że czegoś się nie da, jest trudne, nie warto itp. Wtedy automatycznie pojawia się myśl… „o bieganiu też tak mówią, a mi się udało, teraz też mi się uda”.

Przepraszam, jeśli chaotycznie wyszedł ten komentarz, ale pisałem go w sporym pośpiechu – obiecuję zredagować w wolnej chwili.